گزارشی از مدام دیری

سید عبدالقاهر قاهری متخلص به مدام مشهور به مدام دیری شاعر جنوب، متولد ۱۲۶۵ قمری در بوشهر، از بدو زندگی متوطن بندر دیر بوده و به مدام دیری مشهور است حدود هفتاد سال عمر داشته‌است.^[۱] [۲] آرامگاه او در قبرستان قدیمی بندر دیر می باشد. اجداد وی از بحرین بوده اند. شعر او به‌ گونه‌ای‌ بازتولید سنت‌ ادبی‌ شعر فارسی‌ است‌. وی سیروسیاحت و مسافرت های به خوزستان، بصره، بندر لنگه و هند داشته است. ده سال را در هندوستان بسر برده است. چند صباحی به تسخیر آفتاب (نوعی ریاضت به شیوة مرتاضان هندی) خود را مشغول ساخته .^[۳]

در بمبی کتابی شعری نوشته که در حال حاضر اوراقی ار آن پیدا شده ودر آخرین برگ چاپ شده آن قید نموده که این کتاب در سال 1306 به کمک ملک الوهاب ودرچاپخانه میرزا محمد شیرازی به پایان رسیده (زان جام مدام مست وواله دارش به محمدوآله)

اشعار وی در قالب های قصیده، مثنوی، غزل، ترجیع بند و مسمط می باشد. غزل های وی بیش تر به تبعیت از سبک عراقی و هندی خصوصا حافظ و صائب می باشد. مثنوی های او تحت تاثیر مضامین بلند حکیمانه نظامی گنجه ای است. و به مثنوی خسرو و شیرین نظامی نظر داشته است .اما مثنوی او «مثنوی یوسف و زلیخا»، بر خلاف خسرو وشیرین نظامی که عاشقانه است، محتوای حکمی – مذهبی دارد.

آثار شعری او در سالهای اخیر بدست آمده است. از شعرهای اوست:

قصاید وی بیش تر به سبک قصاید شاعرانی چون فرخی سیستانی، خاقانی و انوری بسیار نزدیک است:^[۴]