سلام

خاطرات استاد خلیل عمرانی(شاعر)

ﺻﺒﺢ ﻳﻜﻲ ﺍﺯ ﺭﻭﺯﻫﺎﻱ ﺑﻬﺎﺭ1345 ﺩﺑﺴﺘﺎﻥ ﺍﻛﺒﺎﺗﺎﻥ ﺭﻭﺳﺘﺎﻱ "ﻟﻤﺒﺪﺍﻥ ﭘﺎﻳﻴﻦ" ﻭﻗﺖ ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ ﺯﻧﮓ ﺩﻭﻡ ‫ﺣﻀﻮﺭ ﻳﻚ ﻣﺎﺷﻴﻦ ﻟﻨﺪﺭﻭﺭ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﻛﻢﻣﺎﺷﻴﻨﻲ ﻣﻲ‌ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﻧﮕﺎﻩﻫﻤﻪ‌ﻱ ﺑﭽﻪ‌ﻫﺎ ﺣﺘﻲ ﺭﻫﮕﺬﺭﻫﺎﻱ ‫ﺭﻭﺳﺘﺎﻳﻲ ﺭﺍ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺧﻮﺩ ﻛﻨﺪ، ﻫﻴﺎﻫﻮﻱﺣﻴﺎﻁ ﻣﺪﺭﺳﻪ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺳﻜﻮﺗﻲ ﻫﺮﭼﻨﺪ ﻛﻮﺗﺎﻩ ﻛﺸﺎﻧﺪ.ﻣﺮﺩﻱ ﺑﻠﻨﺪ ﻗﺎﻣﺖ ﺍﺯ ﻣﺎﺷﻴﻦ ﭘﻴﺎﺩﻩ ﺷﺪ، ﺑﺎ ﻣﺎ ﻛﻪ ﺩﻭﺭ ﻣﺎﺷﻴﻦ ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻩﺑﻮﺩﻳﻢ ﺧﻮﺵ ﻭ ﺑﺸﻲ ﻛﺮﺩ ﻭ ﮔﺎم‌هاﻱ ﺑﻠﻨﺪﺵ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺳﻮﻱ ﺩﻓﺘﺮ ﻣﺪﺭﺳﻪ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ.ﺧﺎﻧﻢ ﻣﻌﻠﻢ‌ﻫﺎ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺘﻲ ﻛﻮﺗﺎﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻫﻨﻮﺯ ﻃﻨﻴﻦ ﻳﺎ ﺍﷲﮔﻔﺘﻦ ﺁﻥ ﻣﺮﺩ ﺩﺭ ﮔﻮﺵ ﻣﻦ ﻛﻪ ﻣﻘﺪﺍﺭﻱ ‫ﺷﻴﻄﺎﻥﺗﺮ ﺍﺯ ﺑﻘﻴﻪ‌ﻱ ﺑﭽﻪ‌ﻫﺎ ﺑﻮﺩﻡ ﻭ ﺍﻭﺭﺍ ﺗﺎ ﻟﺐ ﺳﻜﻨﭽﻪ‌ﻱ ﻣﺪﺭﺳﻪ ﻫﻤﺮﺍﻫﻲ ﻛﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻡ ﺯﻧﮓ ﻣﻲﺯﻧﺪ ﮔﺎﻫﻲ ﻛﻪ ﺁﻥ ﺧﺎﻃﺮﻩ ﻱ ‫ﺷﻴﺮﻳﻦ ﺭﺍ ﻣﺮﻭﺭ ﻣﻲ‌ﻛﻨﻢ.ﭼﻨﺪ ﺩﻗﻴﻘﻪ ﻧﮕﺬﺷﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﻣﺮﺍ ﺑﻪ ﺩﻓﺘﺮ ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ. ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺩ که ﺣﺎﻝﺩﻳﮕﺮ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﺶ ﺭﺍ ﻛﺎﻣﻼ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺧﻮﺩﻡ ﻭ ‫ﻣﺘﻌﻠﻖ ﺑﻪ ﺧﻮﺩﻡ ﻣﻲ‌ﺩﺍﻧﻢ ﻳﻚ ﭘﺎﻛﺖ - ﺑﺮﺍﻱ ﺁﻥ ﻣﻮﻗﻊ ﻣﻦ ﺑﺰﺭگ - ﺭﺍ ﺍﺯﻣﻴﺎﻥ ﺩﻓﺘﺮ ﻭ ﻛﺘﺎب‌هایی ﻛﻪ ﺩﺳﺘﺶ ﺑﻮﺩ ﺑﻪ ﺳﻮﻱ ﻣﻦ ﮔﺮﻓﺖ: "ﺍﻳﻦ ﺑﺴﺘﻪ ﻣﺎﻝ ﺷﻤﺎﺳﺖ ﺁﻗﺎﺧﻠﻴﻞ!" - هدﻳﻪﻯ ﻛﺎﻧﻮﻥ ﭘﺮﻭﺭﺵ ﻓﻜﺮﻱ ﻛﻮﺩﻛﺎﻥ ﻭ ﻧﻮﺟﻮﺍﻧﺎﻥ - ﺑﺎﻭﺭﻡ ﻧﻤﻲﺷﺪ ﻛﻪ ﻣﻴﺎﻥ 40 - 50 ﺩﺍﻧﺶﺁﻣﻮﺯ ﺭﻭﺳﺘﺎ، ﻓﻘﻂ ﺑﺮﺍﻱ ﻣﻦ ﻫﺪﻳﻪ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﭼﻪ ﺩﻟﻴﻠﻲ ﻣﻲﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﺪ؟ ﺑﺎ ﺣﺎﻟﻲ ﻭﺻﻒ ﻧﺸﺪﻧﻲ ﭘﻴﺶ ﺭﻓﺘﻢ ﻭ ﺑﺴﺘﻪ ﺭﺍ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻢ. "ﺣﺎﻻ ‫ﺑﺎﺯﺵ ﻛﻦ"؛ ﺍﻳﻦ ﺻﺪﺍﻱ ﺧﺎﻧﻢ ﻣﻜﺎﺭﻱﭘﻮﺭ ﺑﻮﺩ ﻣﻌﻠﻢ ﺟﻮﺍﻥ ﻛﻼﺱﭼﻬﺎﺭﻡ، ﻣﻌﻠﻢ ﻣﻬﺮﺑﺎﻥ ﻣﻦ ـ ﻛﻪ ﭼﻨﺪ ﻣﺎﻩ ﭘﻴﺶ ﻳﻚ ﺭﻭﺯ ﻋﺼﺮ  ‫ﺗﻨﮓ ـ ﻏﺮﻭﺏ ـ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﻱ ﻣﺎﺁﻣﺪ ﺗﺎ ﺣﺎﻝﻣﻦ ـ ﺩﺍﻧﺶ ﺁﻣﻮﺯ ﺑﻴﻤﺎﺭﺵ ـ ﺭﺍ ﺑﭙﺮﺳﺪ ﻣﻦ ﺳﺨﺖ ﺳﺮﻣﺎ ﺧﻮﺭﺩﻩ ﺑﻮﺩﻡ ﻫﻴﭻ ﻭﻗﺖ ‫ﻳﺎﺩﻡ ﻧﻤﻲﺭﻭﺩ ژﺍﻛﺘﻲ ﻛﻪ ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻫﺪﻳﻪ‌ﻱ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﻣﻦ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺍﺯ ﺩﺳﺖﻣﻬﺮﺑﺎﻥ ﺧﺎﻧﻢ ﺭﻗﻴﻪﻱ ﻣﻜﺎﺭﻱﭘﻮﺭ ﮔﺮﻓﺘﻢ ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ ‫ﺍﻭﻟﻴﻦ ﭘﺎﻛﺖ ﺯﻧﺪﮔﻲﺍﻡ ﺭﺍ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺁﻥ ﻣﺮﺩ ﻣﻬﺮﺑﺎﻥ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩﻡ ﺑﺎﺍﺷﺎﺭﻩ‌ی ﺍﻭ ﺑﺎﺯ ﻣﻲﻛﺮﺩﻡ. ﺑﺴﺘﻪ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﻛﺮﺩﻡ: ﻓﺮﺝ، ﺑﺎﻗﻼﻗﺎﺗﻮﻕ، ﺍﻟﺪﻭﺯ ﻭ ﻛﻼﻍﻫﺎ، ﻣﺎﻫﻲﺳﻴﺎﻩ ﻛﻮﭼﻮﻟﻮ ﻭ ﭼﻨﺪ ﭘﺎکت ﻣﺨﺼﻮﺹ ﺍﺭﺳﺎﻝ ﺁﺛﺎﺭ ﺗﺎﺯﻩ ﭼﻴﺰﻫﺎﻳﻲ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﺑﺮﺍﻱ ﻣﻦ ﻫﺪﻳﻪ ‫ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﻧﺎﻣﻪﺍﻱ ﻛﻪ ﺑﺎﺭﻫﺎ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﮔﻢ ﻛﺮﺩﻥ ﺁﻥ ﺗﺎﺳﻒﺧﻮﺭﺩﻩﺍﻡ ـ ﻛﺎﻧﻮﻥ ﭘﺮﻭﺭﺵ ﻓﻜﺮﻱ ﻛﻮﺩﻛﺎﻥ ﻭ ﻧﻮﺟﻮﺍﻧﺎﻥ ‫ﻭﺭﻭﺩﻡ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺟﻤﻊ ﺍﻋﻀﺎﻱ ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺷﺎﻣﺪ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺍﺯ ﻣﻦ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺑﻮﺩﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﭘﺲ ﻧﻮﺷﺘﻪﻫﺎﻳﻢ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻳﺸﺎﻥ ﺑﻔﺮﺳﺘﻢ.ﻣﺮﺩ ﻣﻬﺮﺑﺎﻥ ﻛﻪ ﺑﻌﺪ ﻓﻬﻤﻴﺪﻡ ﻧﺎﻣﺶ ﺁﻗﺎﻱ ﻋﻠﻲ ﻳﮕﺎﻧﻪ ﺍﺳﺖ ﮔﻔﺖ ﺑﺮﺍﻱﺍﻳﻦ ﻣﺪﺭﺳﻪ ﻳﻚ ﻛﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻡ ﺑﻪ ﺷﺮﻃﻲ ﻛﻪ ﺧﻠﻴﻞ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻋﻬﺪﻩﺑﮕﻴﺮﺩ، ﺁﻗﺎﻱ ﻳﮕﺎﻧﻪ ﭘﻴﺶ ﺍﺯ ﺭﻓﺘﻨﺶ، ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﺎﺷﻴﻦ ﺭﻓﺖ ﻭ ﻳﻚ ﻛﻤﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ‫ﻛﻪ ﻋﻜﺲ ﻣﺮﻏﻚ ﻛﺎﻧﻮﻥ ﻫﻢ ﺭﻭﻱ ﺁﻥ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺭﻧﮓ ﻧﺎﺭﻧﺠﻲ ﺳﻴﺮ ﺩﺍﺷﺖ ﺭﺍﺑﻴﺮﻭﻥ ﺁﻭﺭﺩ. ﻣﻦ ﺑﻪ ﻛﻤﻚ ﻳﻜﻲ ﺍﺯ ﻫﻤﺸﺎﮔﺮﺩﻱﻫﺎ ‫ﻛﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪ‌ی ﻟﻮﻻﻳﻲ ﻣﺪﺭﺳﻪ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻛﻼﺱ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﻣﻨﺘﻘﻞ ﻛﺮﺩﻳﻢ. ﺍﺯ ﺁﻥﭘﺲ ﻣﻦ ﻛﺘﺎﺑﺪﺍﺭ ﻛﻮﭼﻚ ﻛﺎﻧﻮﻥ ﺩﺭ ﻣﺪﺭﺳﻪﻱ ﺍﻛﺒﺎﺗﺎﻥ ﺑﻮﺩﻡ ‫ﻭ ﺁﻗﺎﻱ ﻳﮕﺎﻧﻪ ﻫﺮﭼﻨﺪ ﻭﻗﺖ ﻳﻜﺒﺎﺭ ﺑﺮﺍﻱ ﺗﻌﻮﻳﺾ ﻛﺘﺎﺏﻫﺎ ﺑﻪ ﻣﺪﺭﺳﻪﻱ ﻣﺎﻣﻲﺁﻣﺪ ﻛﺘﺎب‌هایی ﻛﻪ ﻣﻦ ﻭ ﺑﻘﻴﻪ‌ی ﺑﭽﻪ‌ﻫﺎ ﺑﺎ ﺣﺮﺹ و ‫ﻭﻟﻊ ﺗﻤﺎﻡ ﺧﻮﺍﻧﺪﻳﻢ ﻭ ﺍﺯ ﺷﻤﺎ ﭼﻪ ﭘﻨﻬﺎﻥ ﺩﺭ ﻧﮕﻬﺪﺍﺭﻱ ﺁﻥ ﻛﻮﺗﺎﻫﻲ ﻫﻢﻣﻲﻛﺮﺩﻳﻢ ﺍﻣﺎ ﺁﻗﺎﻱ ﻳﮕﺎﻧﻪ ﺑﻲﺁﻥﻛﻪ ﺧﻢ ﺑﻪ ﺍﺑﺮﻭ ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻛﻪ ﻣﺎ ﻛﺘﺎب‌ها ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩﺑﻮﺩﻳﻢ ﺧﻮﺷﺤﺎﻝ ﻣﻲﺷﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺑﭽﻪﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻛﺘﺎﺏﻫﺎ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻛﺘﺎﺏ ﺟﺎﻳﺰﻩﻣﻲﺩﺍﺩ.ﺗﺎﺑﺴﺘﺎﻥﻫﺎ ﻛﻪ ﻣﺪﺭﺳﻪ ﺗﻌﻄﻴﻞ ﻣﻲﺷﺪ ﻛﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪ ﺗﻌﻄﻴﻞ ﻧﺒﻮﺩ ﭼﻮﻥ ﻣﻦﻛﺘﺎب‌ها ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﻣﻨﺘﻘﻞ ﻣﻲﻛﺮﺩﻡ ﻭ ﺑﻪ ﺑﭽﻪﻫﺎ ﻛﺘﺎﺏ ‫ﻣﻲﺩﺍﺩﻡ ﻭ ﺁﻗﺎﻱ ﻳﮕﺎﻧﻪ ﻫﻢ ﺑﺮﺍﻱ ﻋﻮﺽ ﻛﺮﺩﻥ ﻛﺘﺎﺏﻫﺎ ﻣﻲﺁﻣﺪ. ‫ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺑﺎﺭﻱ ﻛﻪ ﺁﻗﺎﻱ ﻳﮕﺎﻧﻪ ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻡﺗﺎﺑﺴﺘﺎﻥ 57 ﺑﻮﺩ. ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻧﺪﻳﺪﻡ. ﻫﻢ ﻣﺪﺭﺳﻪﺍﻡ ﻋﻮﺽ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻫﻢ ﺗﺎ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻝ ﻓﻌﺎﻟﻴﺖﻫﺎﻱ ﻛﻨﻮﻥ ﻣﺘﻮﻗﻒ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ﺍﺯ ﺗﺎﺑﺴﺘﺎﻥ 58 ﺑﻪ ﺑﻌﺪ ﻛﻤﻴﺘﻪﻱ ﻓﺮﻫﻨﮕﻲ ﺟﻬﺎﺩ ﺳﺎﺯﻧﺪﮔﻲ ﻛﺎﺭﻛﺘﺎﺑﺮﺳﺎﻧﻲ ﺑﻪ ﺭﻭﺳﺘﺎﻫﺎ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻲﺩﺍﺩ ﻭ ﻣﻦ ﻛﺘﺎﺑﺪﺍﺭ ﺟﻬﺎﺩﺳﺎﺯﻧﺪﮔﻲ ‫ﺩﺭ ﺭﻭﺳﺘﺎ ﺑﻮﺩﻡ. ‫ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﻪ ﺑﻌﺪ ﻫﺮ ﻭﻗﺖ ﺑﭽﻪﻫﺎﻱ ﺟﻢ ﻭ ﺭﻳﺰﺭﺍ ﻣﻲ ﺩﻳﺪﻡ ﺳﺮﺍﻍ ﻣﺮﺩﻱ ﻛﻪ ﺍﻭﻟﻴﻦ ﭘﺎﻛﺖ ﺯﻧﺪﮔﻲﺍﻡ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺩﺳﺘﻢ ﺩﺍﺩ ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻤﺎﻥ ﭘﺎﻛﺖ ‫ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻣﺮﺍ ﻋﻮﺽ ﻛﺮﺩ ﻣﻲﮔﺮﻓﺘﻢ ﻭ ﺑﺮﺍﺩﺭﺵ ﺟﻮﺍﺩ ﻛﻪ ﺭﺍﻧﻨﺪﻩ ﻟﻨﺪﺭﻭﺭﻛﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪ ﺳﻴﺎﺭ ﺑﻮﺩ. ﺩﻭ ﻣﺮﺩ ﻓﺮﻫﻨﮕﻲ ﻛﻪ ﭼﻬﺮﻩ‌ی ﻣﻬﺮﺑﺎﻥ ﺁﻥﻫﺎ ﻫﻤﻮﺍﺭﻩ ‫ﺩﺭ ﺫﻫﻨﻢ ﺣﻀﻮﺭ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺍﺯ ﺧﺎﻃﺮﻡ ﭘﺎﻙ ﻧﻤﻲﺷﻮﺩ. ‫ﻭﻗﺘﻲ ﻛﻪ ﺑﺮﺍﻱ ﮔﺬﺭﺍﻧﺪﻥ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻣﻌﻠﻢ ﺑﻪ ﺑﻮﺷﻬﺮ ﺭﻓﺘﻢ ﺑﻪ ﻣﺮﻛﺰﻓﺮﻫﻨگی ﻫﻨﺮﻱ ﻛﺎﻧﻮﻥ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﻛﺮﺩﻡ ﻭ ﺧﻮﺩﻡ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻢ ﺍﺷﻜﺎﻧﻲ ﻣﻌﺮﻓﻲ ﻛﺮﺩﻡ. ﺍﻭ ﺍﺯ ﻣﻦﺧﻮﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺩﺭ ﭘﺎﺳﺨﮕﻮﻳﻲ ﺑﻪ ﺁﺛﺎﺭ ﺑﭽﻪﻫﺎ ﺑﺎ ﻛﺎﻧﻮﻥ ﻫﻤﻜﺎﺭﻱ ﻛﻨﻢ. ﺑﻪ ﻃﻮﺭ ﭘﺮﺍﻛﻨﺪﻩ ﺩﻭ ﺳﺎﻝﭘﺎﺳﺨﮕﻮ ﺑﻮﺩﻡ ﺍﮔﺮ ﭼﻪ ﺭﻓﺘﻦ ‫ﮔﺎﻩ ﺑﻪ ﮔﺎﻫﻢ ﺑﻪ ﺟﺒﻬﻪ ﺍﻳﻔﺎﻱ ﺍﻳﻦﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻡ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻣﺸﻜﻞ ﻣﻮﺍﺟﻪ ﻣﻲﻛﺮﺩ.ﺳﺎﻝ 81 ﺑﺎ ﻣﻌﺮﻓﻲ ﺁﻗﺎﻱ ﺷﻜﺮﺍﻧﻪ ﺍﺯ ﺳﻮﻱ ﺁﻗﺎﻱ ﻣﻬﻨﺪﺱ ﻛﺮﻳﻤﻲ ﻣﻌﺎﻭﻥﻓﺮﻫﻨﮕﻲ ﻭﻗﺖ ﻛﺎﻧﻮﻥ ﭘﺮﻭﺭﺵ ﻓﻜﺮﻱ ﻛﻮﺩﻛﺎﻥ ﻭ ﻧﻮﺟﻮﺍﻧﺎﻥ ﺑﻪ ﻫﻤﻜﺎﺭﻱ ﺩﺭ ﺳﺘﺎﺩ ﻣﺮﻛﺰﻱ ﻛﺎﻧﻮﻥﺩﻋﻮﺕ ﺷﺪﻡ ﻭ ﺗﺤﺖ ﻣﺤﺒﺖﻫﺎﻱ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﻭ ﺁﻗﺎﻱ ﻣﻬﻨﺪﺱ ﭼﻴﻨﻲﻓﺮﻭﺷﺎﻥ ﺑﻪ ﻣﺪﺕ ﺳﻪ ﺳﺎﻝ ﻣﺪﻳﺮﺁﻓﺮﻳﻨﺶﻫﺎﻱ ﺍﺩﺑﻲ ﻛﺎﻧﻮﻥ ﭘﺮﻭﺭﺵ ﻓﻜﺮﻱ ﻛﻮﺩﻛﺎﻥ ﻭ ﻧﻮﺟﻮﺍﻧﺎﻥ ﻛﺸﻮﺭ ﺷﺪﻡ ﻛﻪ ﺷﻴﺮﻳﻦ ﺗﺮﻳﻦ ﺩﻭﺭﺍﻥﺧﺪﻣﺘﮕﺰﺍﺭﻱ ﻭ ﺑﻠﻜﻪ ﺯﻧﺪﮔﻲﺍﻡ ﺑﻮﺩ.ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺭﺍ ﺑﻪ ﭘﺎﺱ ﺑﺰﺭﮔﺪﺍﺷﺖ ﻳﮕﺎﻧﻪمرﺩ ﻛﺘﺎﺑﺮﺳﺎﻥﺭﻭﺳﺘﺎﻫﺎﻱ ﺟﻨﻮﺏ ﺍﺳﺘﺎﻥ ﺑﻮﺷﻬﺮ ﺁﻗﺎﻱ ﻋﻠﻲ ﻳﮕﺎﻧﻪ ﻣﻲﻧﻮﻳﺴﻢ ﺗﻤﺎﻡ ‫ﻭﺟﻮﺩﻡ ﺍﺯ ﻋﺸﻖ ﺑﻪ ﻛﺎﻧﻮﻥ ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﻲ ﻟﺒﺮﻳﺰ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻃﻌﻢ ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺗﺒﺴﻢﻛﺎﻧﻮﻧﻲ ﺩﺭ ﺩﺑﺴﺘﺎﻥ ﺍﻛﺒﺎﺗﺎﻥ ﻟﻤﺒﺪﺍﻥ ﭘﺎﻳﻴﻦ ﺩﺭ ﺫﺍﺋﻘﻪﻱ ﻓﺮﻫﻨﮕﻲ ﻭ ﺫﻭﻕ ‫ﺍﺩﺑﻲﺍﻡ ﻣﻮﺝ ﻣﻲﺯﻧﺪ ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﺷﻌﺮﻫﺎﻳﻢ ﻭ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺷﺎﻋﺮﺍﻧﻪﺍﻡ ﺭﺍ ﻣﺪﻳﻮﻥﻣﻬﺮﺑﺎﻧﻲ ﻣﻌﻠﻢ ﻛﻼﺱ ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺍﺑﺘﺪﺍﻳﻲﺍﻡ ﺧﺎﻧﻢ ﺭﻗﻴﻪ ﻣﻜﺎﺭﻱ ﭘﻮﺭ ﻫﺴﺘﻢ ﻛﻪ ﻧﻮﺷﺘﻪی ﻣﺮﺍ ﺑﻪﻛﺎﻧﻮﻥ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻋﻠﻲ ﻳﮕﺎﻧﻪ ﻛﻪ ﺁﻣﺪﻧﺶ ﺩﻧﻴﺎﻱ ﻣﺮﺍ ﺩﮔﺮﮔﻮﻥ ﻛﺮﺩ.

‫ﻣﻜﺎﺭﻱ‌ﭘﻮﺭ ﻋﺸﻖ ﺑﻪ ﻣﻌﻠﻤﻲ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﺩ ﻣﻦ ﻧﻬﺎﺩ ﻭ ﻋﻠﻲ ﻳﮕﺎﻧﻪ ﻳﺎﺭﻣﻬﺮﺑﺎﻥ ـ ﻛﺘﺎﺏ ـ ﺭﺍ ﻭﺍﺭﺩ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﻣﻦ ﻛﺮﺩ. ‫ﺳﺎﻝ 1363 ﻭﺍﺭﺩ ﺩﻧﻴﺎﻱ ﻣﻌﻠﻤﻲ ﺷﺪﻡﺳﺎﻝ1375 ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻛﺘﺎﺑﻢ ﺑﻪ ﭼﺎپ ﺭﺳﻴﺪ ﻭ ﺗﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻛﻪ ﻣﺸﺎﻭﺭ ﻣﻌﺎﻭﻥ ﻭﺯﻳﺮ ﺁﻣﻮﺯﺵ ﻭ ﭘﺮﻭﺭﺵﻫﺴﺘﻢ. ‫ﺳﻄﻮﺡ ﻣﺘﻨﻮﻉ ﺧﺪﻣﺖ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻣﻮﺯﺵ ﻭ ﭘﺮﻭﺭﺵ، ﻭﺯﺍﺭﺕ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻭ ﺍﺭﺷﺎﺩ ﺍﺳﻼﻣﻲ، ﻛﺎﻧﻮﻥ ﭘﺮﻭﺭﺵ ﻓﻜﺮﻱ ﻛﻮﺩﻛﺎﻥ ﻭ ﻧﻮﺟﻮﺍﻧﺎﻥ، ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ ﻓﺮﻫﻨﮕﻲ ‫ﻭ ﻫﻨﺮﻱ ﺷﻬﺮﺩﺍﺭﻱ ﺗﻬﺮﺍﻥ، ﻣﻌﺎﻭﻧﺖ ﻓﺮﻫﻨﮕﻲ ـ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻲ ﺑﺴﻴﺞ ﻣﺴﺘﻀﻌﻔﻴﻦﻭ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ ﺑﺴﻴﺞ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ ﺭﺍ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻛﺮﺩﻩ ﺍﻡ ،8ﻛﺘﺎﺏ ﺩﺭ ﻗﺎﻟﺐ ‫ﺗﺎﻟﻴﻒ ﻭ ﮔﺮﺩﺁﻭﺭﻱ ﭼﺎپ ﻛﺮﺩﻩ ﺍﻡ 5 ﻛﺘﺎﺏﺯﻳﺮ ﭼﺎپ ﺩﺍﺭﻡ ﻭ 3 ﻛﺘﺎﺏ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺷﺪﻥ ﺟﻬﺖ ﭼﺎپ ﺩﺍﺭﻡ. ﺑﻴﺶ ﺍﺯ 300 ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺍﺩﺑﻲ ﺍﺯ ‫ﻛﻼﺱﻫﺎﻱ ﺷﻌﺮﻡ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻛﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ ﻭ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ 50 ﺷﺎﻋﺮ ﻣﺘعهد ﺑﻪ ﺷﻌﺮﻣﻌﺎﺻﺮ ﻛﺸﻮﺭ ﺗﻘﺪﻳﻢ ﻛﺮﺩﻩﺍﻡ. ﺍﻳﻦ ﺑﻪ ﺟﺰ ﺩﺍﻧﺶﺁﻣﻮﺯﺍﻧﻲﺳﺖ ﻛﻪ ‫ﺍﺯ ﺳﺎﻝ1369 ﺗﺎ 1380 ﻭ ﺍﺯ 1381ﺗﺎ 1384 ﺩﺭ ﻗﺎﻟﺐ ﺍﺭﺩﻭﻫﺎ ﻭﺟﺸﻨﻮﺍﺭﻩﻫﺎﻱ ﺷﻌﺮ ﻭ ﻗﺼﻪﻱ ﺩﺍﻧﺶ ﺁﻣﻮﺯﻱ ﻛﺸﻮﺭ ﻭ ﺍﻋﻀﺎﻱ ﻛﺎﻧﻮﻥ ﭘﺮﻭﺭﺵ  ‫ﻓﻜﺮﻱ ﻛﻮﺩﻛﺎﻥ ﻭ ﻧﻮﺟﻮﺍﻧﺎﻥ ﺍﺯ ﺧﺪﻣﺎﺕﺗﺨﺼﺼﻲ ﻭ ﺍﺟﺮﺍﻳﻲ ﺍﻳﻦ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻛﻮﭼﻚ ﻛﺎﻧﻮﻥ ﭘﺮﻭﺭﺵ ﻓﻜﺮﻱ ﻛﻮﺩﻛﺎﻥ ﻭ ﻧﻮﺟﻮﺍﻧﺎﻥ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ ﺷﺪﻩ‫ﺍﻧﺪ ﻭ چه ﺑﺰﺭگ ﺍﺳﺖ ﺳﻬﻢ ﺣﻖﺩﺍﺭﺍﻥ ﻣﻦ ﺭﻗﻴﻪ ﻣﻜﺎﺭﻱ ﭘﻮﺭ ﻭ ﻋﻠﻲ ﻳﮕﺎﻧﻪﺩﺭ ﺗﻮﻓﻴﻖﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﻣﻦ ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ ﺑﻪ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻭ ﺍﺩﺏ ﺍﻳﺮﺍﻥ ‫ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻡ. ﮔﺎﻫﻲ ﺍﺯ ﻓﻜﺮ ﺍﻳﻦ ﻛﻪ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﻋﺰﻳﺰ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﻣﻦ ﻇﻬﻮﺭﻧﻜﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻣﺜﻞ ﺑﺴﻴﺎﺭﻱ ﺍﺯ ﺑﭽﻪﻫﺎﻱ ﻫﻤﺮﻭﺳﺘﺎﻳﻲﺍﻡ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻲ‫ﻣﺎﻧﺪﻡ ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ... ﻭﺣﺸﺖ ﻣﻲﻛﻨﻢ.ﺑﺎ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﻭ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ ﺩﺳﺘﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﻲﺑﻮﺳﻢ ﻭ ﺑﺮﺍﻱ ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥﺍﻳﺜﺎﺭﮔﺮ ﺗﻨﺪﺭﺳﺘﻲ ،ﺷﺎﺩﺍﺑﻲ ﻭ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﻪ ﺧﻴﺮﻱ ﺭﺍ ﺁﺭﺯﻭ ﻣﻲﻛﻨﻢ.